Jester`s Jesters Bulldogs Bulldogs
Zoals in het voorgaande blog van al stond te lezen heeft Vincent zijn algemene Basis cursus met goed gevolg afgerond en kunnen we door met de cursus Elementaire Gehoorzaamheid.

Ik heb er even over na moeten denken. Maar Vinc heeft er zoveel plezier in, dat we deze cursus er maar gewoon achteraan doen. Met de achterliggende gedachten: we zien wel hoever we komen.

En zo staan we eind januari weer op een onmogelijk uur op het veld van onze plaatselijke kynologen vereniging.

Deze cursus blijkt niet erg druk bezocht en achteraf snap ik wel waarom. Menige zondag ochtend hebben we in de sneeuw of regen gestaan. En dat is echt niet grappig op een tijdstip van 9 uur in de ochtend, maar we zijn er nooit voor weg gebleven.

Vinc was als vanouds weer helemaal in zijn element. Zo erg dat het luisteren er helemaal bij inschoot. Zo ging bv. het naar me toekomen, als ik hem riep, volkomen mis.

In deze cursus is het toch allemaal iets serieuzer en werd er ingegrepen doormiddel van een lange lijn waar hij aan vast gemaakt werd.

Toen hij weer net even de andere kant op wilden gaan, dan waar ik stond, hadden we een"vliegende bulldog". Hij was totaal uit het veld geslagen en na nog twee pogingen kwam hij maar gewoon naar me toe als ik hem riep. En sinds dien gaat het een stuk beter.

Maar er is een ding wat echt niet wil lukken en dat is het apporteren van een voorwerp. En nu is het alleen nog maar het oppakken van het voorwerp.

Ik heb werkelijk van alles geprobeerd: bal in een sok, een flostouw, een flostouw met plastic worstjes eraan, een rugbybal en een apporteerblok. Deze laatste had ik op advies zelfs gekookt in de soep.

Niets hielp, hij neemt gewoon niets in zijn bek.

Tot ik bij Blokker een stom hondenspeeltje tegenkwam, die hij wonder boven wonder bij thuis komst, gaat halen als ik hem weggooi en hem daarna zelfs weer naar me terug brengt.

Ik weet niet wat me overkomt en ben blij met deze nieuwe situatie. En zo sta ik een paar keer per dag als een malloot met Vinc in de gang het speeltje weg te gooien. In de hoop dat hij het leuk gaat vinden om het weer naar me terug te brengen.

Maar helaas dit doet hij alleen thuis en tijdens de cursus vind hij het totaal niet interessant en bekijkt hij het niet eens. En ondanks dat ik het blijf proberen heb ik me er maar bij neergelegen: Geen apporteren voor Vincent.

Maar verder verwonder ik me over de dingen die hij wel doet.

Hij volgt: loopt op commando naast me mee.

Hij blijft op commando zitten of liggen op een afstand van 5 en 10 meter: hij moet op commando blijven wachten terwijl ik wegloop en daarna weer naar hem terug loopt.

Hij komt naast: Hij moet op commando blijven zitten terwijl ik bij hem wegloop. Waarna ik op enige afstand het commando "naast"  geef. Hij moet dan naar me toe komen en naast me gaan zitten.

Hij laat zich betasten, iedereen mag aan zijn mond komen om zijn tanden te bekijken en waar ik zelf heel erg blij mee ben: hij zit niet meer bij iedere hond op zijn rug als deze voorbij loopt of als wij zelf voorbij lopen. Al moet ik wel zeggen dat we met heel veel geduld geoefend hebben.

En al doende gaan de weken snel voorbij en is het tijd voor het examen. Iedereen in mijn omgeving is benieuwd hoe hij het zal gaan doen. Natuurlijk ben ik zelf ook heel benieuwd en met een gezonde dosis examenvrees ga ik met Vinc en mijn wederhelft richting het examen.

We zijn ruim op tijd en maken met iedereen nog een praatje. Na enige tijd krijg ik me nummer en word het een en ander uitgelegen. Het blijkt dat ik nu tijdens de oefening Vinc niet mag belonen met een snoepje. Dit baart me wel enige zorgen want dat is ook wel waar hij het voor doet. Ook is het veld waar we examen op moeten doen erg lastig, omdat daar een hoop prikkels voor hem zijn. We moeten er maar het beste van zien te maken.

Wanneer ik met Vinc aan de beurt ben worden we naar voren geroepen. Vinc moet al volgend een parkoer afleggen.

Ik moet mijn handen voor mijn navel houden en mag alleen de commando`s geven die van toepassing zijn voor de oefening. Ik besef me dat het er toch een stuk serieuzer aan toe gaat dan dat ik gedacht had.

Niets tussen door tegen hem zeggen lukt me natuurlijk niet helemaal maar ondanks dat vind ik het niet slecht gaan. Als ik hier mee klaar ben moet ik bij twee andere examinator`s hem laten zitten, af laten gaan en daarna bij me "naast" roepen. Dit is geen probleem. Sterker nog: hij zit echt strak te wachten en is als een raket bij me. In zijn draai laat hij zich op zijn kont vallen en zit naast me geplakt. Blijkbaar is het erg vermakelijk om te zien want de mensen langs de kant moeten er erg om lachen. Het betasten en het tonen van het gebit gaat ook zonder problemen.

Terwijl ik me weg vervolg naar het volgende onderdeel word me nog gezecht dat hij erg snel is en ze vond hem een dondersteen. Volgens haar straalde het van hem af. En ja, daar kon ze weleens gelijk in hebben.

Het blijven liggen op afstand ging niet goed. Hij moest 30 sec volhouden en dat is langer dan ik dacht. Zolang had ik het ook niet geoefend. Daar moeten we dus aan gaan werken. Gelukkig was het geen verplicht onderdeel en konden we er niet op zakken.

Wanneer we met zijn alleen staan te wachten op de uitslag komt de instructeur van de afgelopen weken me nog vertellen hoe leuk iedereen Vinc vind. Ze moeten erg lachen om zijn streken maar staan ook versteld over hoe hij beweegt en daarnaast vinden ze hem er nog goed uitzien ook. Dan kan je niets anders zijn dan, ontzettend trots.

Wanneer de punten geteld zijn komt het verlossende woord. Van de 5 honden die vandaag examen deden zijn er maar 2 geslaagd. En dat zijn VINCENT de ENGELSE BULLDOG en een BORDER COLLIE.

Ik kan het haast niet geloven en straal van oor tot oor. Samen met een Border Collie geslaagd, hoe gaaf is dat.

Maar het grootste compliment moet nog komen.

Die komt als een mede cursist me vraagt: hoe ik het voor elkaar heb gekregen dat hij zo`n stuk minder blaft.

Dit was tenslotte een van de redenen waarom ik met Vinc op cursus was gegaan. Ik kan dus zeggen: MISSIE GESLAAGD!!!

En zo ga ik met een super goed gevoel naar huis met mijn kanjer van een Bulldog. Ik ben zo ongelooflijk trots op hem dat ik er gewoon van overloop.

En na de zomer gaan we gewoon verder met Elementaire Gehoorzaamheid voor Gevorderden. En ook nu geldt we zien wel hoever we komen.

 

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*