Jester`s Bulldogs

Als ik s`middag thuis kom van de cadeautjes kopen voor mijn kleine meid, die volgende week alweer 3 jaar word, word er gebeld. Ik loop wat ge´rriteerd naar de telefoon omdat er altijd gebeld word wanneer ik iets aan het doen ben. Zo ook dit keer maar toch zeg ik met een vriendelijke stem me naam. Het is de bazin van loui en ik begin heel enthousiast “He hallo hoe is het daar in Duitsland” Ze geeft geen antwoord en vraagt eerst hoe het met ons gaat. Ik krijg de kriebels want ik voel al aan dat er iets is.

Ik vertel haar dat alles bij ons zo zijn gangetje gaat en vraag heel voorzichtig hoe het met loui is. Met de hond gaat het goed maar haar man is ernstig ziek en het is een aflopende zaak. Ik sta genageld aan de grond en terwijl ze haar verhaal aan mij verteld word ik meegenomen op een golf van verdriet. Door het reizen naar haar man is het met loui geen doen meer en met pijn in haar hart moet ze afscheid nemen van de haar zo dierbare hond. Ze vraagt me wat ze moet doen en natuurlijk ga ik haar helpen. We spreken af dat ze hem een zondag bij ons brengt en dat wij hem voor haar gaan herplaatsen. Ik zit verloren op de bank en bedenk wat je toch als fokker allemaal niet meemaak. Maar ook dat het niet te persoonlijk moet worden en geef Kristel, die ondertussen naast me op de bank is komen zitten, een dikke knuffel. 

Ik ga maar eens alle spullen bij elkaar zoeken voor naar Zwolle en als Martin thuis komt van zijn werk gaan we de auto volladen. We gaan met Kristel en Lea en dus moeten er twee benches in de auto gezet worden met daarop onze stoelen. We zetten alvast de tas klaar met alle papieren van de honden en smeren de broodjes die we tot morgenochtend in de ijskast leggen. Zo kunnen we na het verzorgen van de honden gelijk vertrekken en ontbijten in de auto. Ik moet al om 5 uur op en dat vind ik wel vroeg genoeg. We willen vroeg onder de wol en dat doen we dan ook maar ik kan de slaap niet helemaal vatten. 

Maar uiteindelijk is het dan toch 5 uur en gaat de wekker af. We kleden ons aan en doen wat we moeten doen en vertrekken dan met Kristel en Lea naar Zwolle. We zijn er rond 8 uur en er staan al aardig wat mensen voor de deur. Maar het gaat allemaal vrij vlotjes en eenmaal binnen worden we opgewacht door mensen van de organisatie die ons naar de zaal verwijzen waar we moesten zijn. Daardoor zijn er geen opstoppingen en loop het allemaal gesmeerd. We zijn een van de eerste bij de “afdeling bullen” en daarom kunnen we nog een goed plekje uitzoeken. We gaan lekker dicht bij de ring zitten zodat we tijdens het bekijken van de keuring ook de honden in de gaten kunnen houden.  Nadat we alles uitgestald hebben en Dre een lekker kopje koffie voor ons heeft gehaald gaan we de catalogus bekijken.

De keurmeester is dit keer Mr. T.M.C. Carberry en er zijn 63 ingeschreven bulldoggen, lekker druk dus. Terwijl we de klasse bekijken zien we ook dat meneer Mabaka, een Franse fokker, zijn reu heeft ingeschreven. We hebben deze reu op het oog voor Kristel en ik heb hem alleen nog maar op foto`s kunnen bekijken. En ik word nog blijer als ik lees in de catalogus dat de zus van de desbetreffende reu ook ingeschreven staat Daar gaan we dus eens lekker voor zitten. Niet veel later arriveren onze bullen kennissen die ondertussen toch aardig vrienden aan het worden zijn. Ze zijn zo enthousiast en dat vind ik leuk. Ook omdat ik zo mezelf erin herken. Toen wij ongeveer 15 jaar geleden onze eerste bull kochten gingen we ook alles af en had ik ook een verzamelwoede, waarvan de helft nu alweer verdwenen is. 

Om 10.00 uur begint de keuring en we gaan met z`allen langs de ring zitten. Als eerste zijn de reuen aan de beurt. Terwijl ik de reuen zit te bekijken zie ik iemand langs de ring staan die mij erg bekend voorkomt, maar hoe goed ik het ook probeer, ik kan haar niet plaatsen. Martin komt even later met het verlossende antwoord, het is de eigenaar van Dude. 

Dude is een herplaatsing hond en daarom heb ik de mensen niet zo vaak ontmoet. Ik zwaai naar haar en gebaar dat ze even naar me toe moet komen. Dat doet ze dan ook en ze bleek Dude bij zich te hebben. Nou dat vond ik natuurlijk geweldig en hij zag er goed uit. Het gaat goed met hem en hij blijkt nog steeds bij deze mensen te zijn. Is het uiteindelijk, gelukkig, allemaal goed gekomen met hem. 

Door al het geklets mis ik toch een stuk van de reuen en blijkt dat de keuring van de teven al begonnen is. En als ik mijn aandacht weer bij de honden houd vind ik dat de concurrentie bij de teven erg hoog is. Ik zie erg mooie teven en dat maakt me toch enigszins zenuwachtig. Niet voor Lea, voor haar willen we een zo goed mogelijke kwalificatie behalen, maar wel voor Kristel. Ik ben het eerste met Lea aan de beurt. 

Ze is erg zenuwachtig, maar ondanks dat heeft ze geen hond in de ring opgegeten en luisterde ze ook nog eens goed naar me. Een keertje viel ze uit naar honden buiten de ring maar dat was mijn schuld, ik had beter op moeten letten. De keurmeester zet Lea 4de in haar klasse. Waar ik blij mee ben want dat is toch een prima kwalificatie. Trudie word eerste en ik heb haar altijd een leuke pup en jonge hond gevonden. Het is leuk dat ik dat toch bevestigd krijg. 

Even later moet Martin met Kristel uitkomen. Ze staat alleen in de kampioensklasse en dus is ze eerste.Ze gaat daarom ook door naar de volgende ronde. Maar ik knijp hem want er staan echt mooie teefjes in de eindronde. Maar hij maakt Kristel toch beste teef en dan gaan we door tegen de reu. Ik heb zo het idee dat we dit niet gaan winnen maar gelukkig voor ons krijg ik ongelijk en word ze beste van het ras. We zijn echt super blij. Dit houdt in dat we wel moeten blijven voor de erekeuringen en verkassen met al onze spullen naar het begin van de hal, waar de ring voor de voorselectie is. 

Als allerlaatste is dan groep 2 aan de beurt. Als Mar zich met Kristel naar de voorselectiering moet begeven ga ik met de mensen die bij mij gebleven zijn op de tribune zitten. Behalve Dre wand die zit al slapend op onze spullen te passen. Als ik op de tribune het geheel zit te bekijken vind ik dat het erg goed en verzorgd uitzien. Vanaf het begin tot het eind wordt de gene met hond begeleid naar de plek waar hij moet lopen of staan. En iedereen ziet er echt keurig uit. Maar helaas de keurmeester vindt Kristel niet goed genoeg en ze kunnen de ring weer verlaten. We kunnen dan eindelijk naar huis. Het is een leuke dag geweest maar ik heb er niet uitbundig van kunnen genieten. Ik zie erg op tegen morgen wanneer loui naar ons toe word gebracht. Ik raak al van slag als bambi door het ijs dreigt te zakken, laat staan bij dat gene wat morgen staat te gebeuren. Ik hou de tempo zakdoekjes en de aspirine maar in de aanslag en hoop er maar het beste van. Dit is echt een weekend van uiterste geweest. 

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*