Jester`s Jester`s Bulldogs
Bulldogs   

Ieder jaar wordt er op Ilse der school het open podium gehouden. Ook dit jaar wilde ze meedoen maar door allerlei toestanden kwam het er niet van. Tot een week voor dit gehouden zou worden. 

Toen besloot ze toch maar mee te doen. Ze was op zoek naar het inschrijfformulier die ik natuurlijk allang had weg gegooid en diep beledigd zat ze aan de eettafel. Blijkbaar had ze haar beklag bij de juffrouw gedaan.
Want als we tussen de middag zitten te eten verteld ze me, met een dikke grijns, dat ik gewoon een briefje kan meegeven waar haar naam, dat van haar klasgenootje en de titel van het liedje op moet staan. Na enige dagen vraag ik haar toch maar eens of ze niet moet oefenen en ze kijk me aan met een blik van “mens doe niet zo raar…oefenen”.   

Als de dag daar is maak ik haar wakker met het goede nieuws dat het vandaag dan zover is. Ze kijkt me slaperig aan en zegt “ nou dat optreden zal moeilijk worden want we hebben totaal niet geoefend” en dan vraag ze me ook nog of ik oordoppen voor haar heb vanwege de herrie. Dit is dan weer zo`n een moment waar ik mezelf even moet knijpen of ik wel goed bij kennis ben en ja hoor ik ben gewoon wakker. 

De jaren ervoor waren alle opa`s en oma`s geweest en kon ik er door mijn werk niet bij zijn. Maar dit jaar ben ik vrij en besluit ik als een meelevende moeder naar haar optreden te gaan kijken. 

Zonder Martin en Anne want ze hadden liever geen kinderen bij de optredens..ja en dat op een school. Om 10 uur stap ik met mijn schoonvader de aula van de school binnen en we nemen plaats op de achterste rij. Als het eerste groepje is begonnen blijkt er een probleem met de cassetterecorder te zijn. En net als het in de zaal dood stil is omdat iedereen zit te wachten of er nog muziek door de spiekers zal gaan klinken.. gaat…jawel… mijn telefoon. Ik word NOOIT gebeld om de simpele reden dat niemand mijn nummer heeft en dan net op zo`n moment gaat hij af. Ik kijk nog wat in het rond, want ik ben tenslotte niet gewend dat hij afgaat, maar hoor toch echt het melodietje uit mijn tas komen. Op dat zelfde ogenblik zie ik alle hoofden mijn kant op draaien en hoor ik een hoop gezucht en gesteun. Ik graai in mijn tas maar door de schaamte die mij parten gaat spelen kan ik hem niet vinden, en als ik hem gevonden heb, krijg ik hem niet uit. En langzaam glij ik, voor mijn gevoel, als een zontomaatje onder de stoel. Uiteindelijk krijg ik hem uit en neem met een gezicht van” wie maak mij wat” weer plaats op me stoel. Dat was weer een goed staaltje acteertalent. Gelukkig was daar mijn redding de recorder deed het weer. 

Als ik een beetje met het zoveelste K3 liedje zit mee te deinen gaat de deur van de aula open en komt Martin met Anne de zaal binnen lopen. Het telefoontje was van Martin geweest omdat hij met Elfi op pad moest. Daarom moest hij Anne kwijt en hij kwam haar even bij mij brengen. 

Gelukkig had ze het naar haar zin en was ze niet vervelend. Ze heeft mee staan dansen en springen op de muziek van K3 en Mega Mindy. Ze ging nog net niet het podium op. 

Dan bedenk ik me ineens dat ik geen sleutels bij me heb en ik niet naar huis kan. Ik overleg even met mijn schoonvader en gelukkig kunnen we tussen de middag bij hen eten. En dan is daar het laatste optreden en ik denk: “Nee dat kan niet…Ilse is nog niet geweest” Vol verwachting wacht ik nog even af maar.. maar nee hoor.. geen Ilse.  

Blijkt dat ik daar gewoon 2 uur voor piet snot heb gezeten want haar optreden ging niet door. Mijn lieve dochter had alles zo goed geregeld dat niemand er iets van snapte en er ook geen muziek aanwezig was voor haar optreden. Even onderdruk ik een enorme grom maar bedenk me dat Ilse het erg leuk vind dat ik en opa er als plubliek bij zijn. Na afloop wachten we haar voor school op en gaan eten bij opa en oma. Daar hebben ze natuurlijk totaal geen probleem mee. En onder het eten belt Mar dat hij thuis is en kan ik weer gewoon naar huis. Voor mij, zo denk ik er op dit moment over, even geen open podium meer. 

Bij elfi gaat het maar niet over. We hebben afgesproken dat als de kuur over is en er geen verbetering is opgetreden we telefonische contact met de dierenarts opnemen. Dit om te overleggen wat dan nog de mogelijkheden zijn om te kunnen achterhalen waar haar benauwdheid vandaan komt. We maken in overleg een afspraak voor longfoto`s en als deze niets opleveren gaat de dierenarts met een kijkertje in haar keel om te zien of er iets zit wat daar niet hoort. 

Als de dag daar is besluiten we dat Martin ook cait mee zal nemen omdat ze maar loops blijft. Ik blijf thuis om de kinderen uit school te halen en te zorgen dat ze gewoon op tijd eten en op bed liggen. In de middag krijg ik een telefoontje van Martin. Het is niet goed met Elfi. Op haar stemband blijkt een tumor te zitten die de boel afsluit. Natuurlijk gaan we niet zitten wachten tot ze stikt en blijft er eigenlijk weinig keus over. We hebben haar moeten laten gaan, onze Elloise. En Cait ligt op de operatietafel. Haar baarmoeder moet verwijderd worden. 

En nu pas realiseer ik me hoe ik Elfi zal missen. Ze was niet alleen lief en kon met iedere andere hond overweg maar ze was ook een super moeder. Ze heeft menig pup die we aanhielden grootgebracht. En ze is de moeder van 2 Kampioenen, uit 2 verschillende nesten met 2 verschillende reuen. Dan spreken we toch niet mee over een mazzeltje. 

Na de telefoonhoorn neer gelegen te hebben probeer ik zo onzichtigbaar mogelijk langs de bank te lopen waar mijn 2 dochters t.v. zitten te kijken. Ilse voelt aan dat er iets is en loop me achterna naar de keuken. Ze vraagt aan me wat papa te zeggen had en ik schiet vol. Ik probeer het verhaal op een kindvriendelijke manier uit te leggen en ze huilt met me mee. 

Ze vraagt me of ze het morgen op school mag vertellen. Ze vertelt het verhaal nog eens in haar eigen worden om er zeker van te zijn dat het klopt. Ik hoor haar aan en geef haar een aai over haar bol. Dan zeg ze: “Mam dan vertel ik gelijk maar even dat Isa straks pups krijgt”. Ik kijk er echt naar uit hoor”. Ze gaat weer naar de bank en kijkt verder t.v. Ze brengt me toch weer aan het lachen ..de schat. 

En dan is het alweer haast eind februari en tijd voor Hoogstraten. Er worden voorbereidingen getroffen voor deze dag. Kinderen naar oma, pak naar de stomerij en lekkernijen gehaald bij de supermarkt waaronder spullen om een appeltaart te bakken. De planning was om de avond er voor even lekker een taartje te bakken. Ik sta aan de aanrecht met me appelen, suiker, bakblik en ik vraag me af wat ik toch mis. Heb ik gewoon geen pak appeltaartmix gekocht. Ben ik een kluns of niet. Heb ik al mijn kasten uit gespit en bleek ik nog een cakemix te hebben en dus heb ik maar een cake gebakken. 

Volgens de Tom Tom is het naar Hoogstraten maar 90 kilometer en dat valt mee. We gaan om 7 uur rijden. Als we Molly en Stella in de auto doen word Kristel heel onrustig. Ze begrijpt er niets van en wil eigenlijk gewoon mee. Ze zit zelfs te janken. Ik vertel haar dat ze niet meer mee hoeft en dat haar showcarrière over is. Het zal wel niet geholpen hebben maar ja het is voor het idee. 

We vertrekken ruim op tijd en zijn dan ook iets te vroeg bij het tankstation waar we afgesproken hebben met John en Jolanda. Het staat er helemaal vol met vrachtwagens en ik bedenk me dat ik er niet aan moeten denken om hier in mijn vrachtwagen te moeten slapen. In de spiegel van de auto zien we de bus van John aankomen. We vertrekken samen ruim op tijd richting Hoogstraten. 

We zijn er bij achten en zijn redelijk snel binnen. Gelukkig zijn we vroeg en kunnen we nog een plek uitzoeken waar we met z`n alleen kunnen zitten. Als we alles uitgestald hebben en bij zitten te komen met een lekker bakkie koffie en een plak cake komt daar “the woman in black” aanlopen met een spier wit gezicht. Zij en haar wederhelft kwamen net bij de ehbo post vandaan omdat even haar lichtje was uit gegaan. Een meneer van de ehbo post kwam nog even polshoogte nemen wat ik erg netjes vond. Nog maar even koffie gehaald en een plak cake genomen om van alles bij te komen. En net voor het 10 uur is zie ik 2 mensen die wel erg onze richting opkijken en ook nog beginnen te zwaaien. 

En dan zie ik het ineens het zijn de Cijsjes. Wat een verrassing. We hebben het gelijk zo druk met alle verhalen over Bob en Chloe, en onze bullen, dat ik niet eens in de gaten heb dat de show al begonnen is. En ik vind het niet eens erg. Wat is het toch leuk als mensen zo enthousiast over hun honden praten. Wat mij dan weer een goed gevoel geeft over de verkoop van een pup en later het plaatsen van Chloe. Ze hadden zich geen beter huis kunnen wensen.

De keurmeester van vandaag is Dhr. O`Donoghue. We hebben deze man nog nooit voor een keuring gehad en weten alleen dat hij een heleboel rassen keurt en dus geen rasspecialist is. Voor zover ik het kan beoordelen keurt hij een hond in het algemeen zonder echt naar alle raspunten te kijken. Zeker niet de punten waarvoor je de handen moet gebruiken. Dat houdt niet in dat hij niets betaste maar dat was dan meer om bv de vacht te beoordelen of wat op de rug te duwen. Deze keurmeester liep ook niet met U-tjes te strooien wat op zich geen kwaad kan. Alleen bij sommige honden vond ik de kwalificatie wat aan de lage kant. Maar ja dat is natuurlijk mijn mening.

Als eerste is Molly aan de beurt en Martin brengt haar uit. Dit is voor haar de tweede keer en het is erg spannend hoe ze zich zal gedragen. Ze komt uit in de tussenklas en staat samen met 4 andere teefjes in de ring. Als ze een langere tijd stil moet staan zie ik dat ze daar moeite mee heeft. En wanneer ze samen met Martin door de ring moet lopen gaat ze van de zenuwen alle kanten uit. Ze doet het goed maar het oogt nog niet ontspannen. Daar moeten we nog aan werken. De keurmeester vindt het een mooie hond maar had graag meer hoeking gezien. Hij plaatst haar 3de met een U.   

Dan zijn Stella, Britney en Trudie aan de beurt. Zij staat in de open klas teven met in het totaal 10 honden. Ik probeer het allemaal te aanschouwen maar dat valt niet mee. Er staan een hoop benches langs de ring en de honden staan met hun kont naar het plubliek toe. Dat is dan weer zo iets wat ik niet snap. Als het dan al zo lastig is om te kunnen kijken zet de honden dan aan de andere kant. Een mooie kont is ook leuk maar ik zie toch liever een hoofd. 

Als ik dan kijk hoe Stella zich deze dag houd ben ik een gelukkig mens. Wat een verschil met de show hiervoor. Toen was er geen land mee te bezeilen maar nu gaat het super goed. Ik weet dat ze er niet goed uitziet. De vacht is niet optiemaal en daar zal ze op afgestraft worden. We hopen met haar de kwalificatie te behalen die ze nog nodig heeft en gelukkig krijg ze die ook. Voor haar geen shows meer en het word tijd dat ze moeder gaat worden.   

Na Martin is John met Britney. Misschien was het schijn maar alles zag er lekker relaxt uit. Wat een rustige hond. 

Daarna was Trudie. Ja, de 3 musketiers stonden naarst elkaar en dat gaf nog wel eens wat opmerkingen en leuke rottigheid over en weer. Toen de keurmeester de laatste 4 eruit ging halen was Trudie daar ook bij. Dat bracht bij Dieuw dan weer wat kleur op de wangen en we volgen de keuring vol spanning. Hij zet haar uiteindelijk op een 4de plaats.   

Als alles weer voorbij is moeten we wachten tot we weg mogen. We zitten weer gezellig bij elkaar en de schuine opmerkingen vliegen weer om onze oren. Ik moet er zakdoeken bij halen want ik moet er weer van janken. Tegen drieën gaan we opruimen om weg te gaan maar dan wordt er geroepen dat we pas om 4 uur weg mogen. Omdat ik niet alles gelijk geloof, heb ik Mar er maar op uit gestuurd om te gaan kijken. Het was waar en ze hadden gewoon pallets voor de deur opgestapeld zodat er niemand weg kon. Je moet er dan toch niet over nadenken wat er gebeurd als er brand uit breekt. Dat is echt weer iets voor in het Belgenland. Uiteindelijk is het dan tegen 4en en gaan we op huis aan.   

Nog even voor de mensen die bij met ons waren. Jo en John, jullie moeten echt weer vaker met ons mee gaan. Ik vond het weer ouderwets gezellig. Dat is dan bij deze afgesproken…oke. Dieuw, jij gaat de volgende keer niet meer zo raar doen. We blijven gewoon met beide benen op de grond staan. Anders moeten we dadelijk ook nog een ehbo kist mee gaan nemen en dat kan echt niet hoor. Dat is dan bij deze ook afgesproken. En ik…ik ga na al die plakken cake, roze koeken en soesjes een week vasten. En mezelf voorbereiden op de pups die gaan komen. Misschien is dat ook wel weer iets leuks voor een blog. Wie weet…  

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*