Jester`s Jesters Bulldogs
Bulldogs   

Wat begon het jaar goed voor ons. Maar niet veel later pakten donderen wolken met hier en daar een donderslag boven ons huis samen. Ik was mijn geloof in de goedheid van de mens totaal kwijt geraakt en daar was ik behoorlijk ziek van.

Daarbij komt ook nog dat alle oudere honden die we hadden helaas zijn overleden. Caitlenn overleed gewoon in der stoel. Dat was voor mijn gevoel zo raar omdat ze nog heel de dag lekker rond gelopen had. Gelukkig was Ilse aan het buiten spelen en daar was ik erg blij om. Dit was voor ons de eerste keer, en ja, hoe pak je zoiets aan. Gelukkig blijkt alles via de dierenambulance goed geregeld te zijn. 

Dat Lizzy maar niet drachtig werd kwam door een zeer zeldzame aangeboren afwijking die zij bleek te hebben. Gelukkig had dit geen invloed op haar gezondheid. Dat was dan gelukkig wel positief nieuws. Voor Lizzy was het niet zo erg want die woont nu een dorp verderop en heeft het daar geweldig naar haar zin. Binnenkort gaan we nog eens even bij haar kijken en ik denk dat ze zichzelf rot schikt als ze ons ziet en blij is als ze ons weer ziet vertrekken. En gelijk heeft ze. 

Natuurlijk waren er de afgelopen tijd ook leuke dingen. Zoals ik gevraagd werd om pannenkoeken te bakken voor Ilse der klas. En mijn reactie toen ik 5 pakken beslagmix in een tasje meekreeg. Ik heb 2 uur met een rood hoofd staan bakken. Maar volgens Ilse waren ze door alle kinderen goed gekeurd en mag ik ze volgend jaar weer bakken. Ik geloof dat ik er even over moet nadenken. 

En toen we te horen kregen dat Ilse na 2 jaar eindelijk haar A diploma mocht zwemmen. En we na 6 weken te horen kregen dat ze ook voor haar B op mocht. Echt de vlag ging hier uit. Zeker voor de zaterdag. Kan ik eindelijk weer eens een beetje uitslapen. 

Ook de familie is uitgebreid. De afgelopen maanden heb ik er weer neefjes en nichtjes bij gekregen. En overal zit mijn opa met trots te vertellen dat hij 4 kinderen, 8 kleinkinderen en 11 achterkleinkinderen heeft. En als we tegenwoordig een verjaardag hebben is het toch lekker druk met al die kinderen. Nu kan je helft nog niet een lopen dus dat gaat wat worden. Ik kijk er al naar uit. Helaas gebeurd het wel vaak dat we maar kort van de party zijn omdat we iets met de honden te doen hebben of we niet lang van huis kunnen vanwege de pups.

Ilse zag op de t.v regelmatig de reclame van de Efteling voorbij komen. Op school waren er ook kinderen naartoe geweest en die kwamen natuurlijk met de wildste verhalen. Ik merkte dat ze er wel heel graag naar toe wilde. Omdat we in de zomervakantie van wegen de pups niet van huis kunnen leek het me wel een leuk idee om voor de schoolvakantie naar de Efteling te gaan. Toevallig kwam daar de actie van Albert Heijn en zoals heel Nederland ben ook ik zegels gaan sparen. Meerdere mensen hadden al plannen om te gaan en gezamenlijk hebben we besloten om met zijn allen te gaan. Wel zo gezellig. Toen iedereen zijn volle kaarten en nog wat zegels bij me had ingeleverd liep ik met mijn volgeplakte kaarten richting Appie Happie. Ik had keurig me kaarten ingeleverd en betaald wat ook al niet zonder slag om stoot ging, de kassa liep namelijk vast, ging ik met mijn bonnetjes de winkel in. Komt de cassere achter me aangerent omdat ik haar lege kaarten had gegeven. Sta ik weer met een rood hoofd mezelf af te vragen hoe ik toch zo stom heb kunnen zijn. Echt stapels kaarten en ik neem precies de lege mee en ik kijk het niet eens even na….Gelukkig kom ik er vaker en zeg ze dat ik ze nog mag inleveren. Echt.. wat een geluk. Later als ik met mijn boodschappen naar buiten gaat komt ze me achterna gerend en verteld me dat het zo goed is. Ze hadden voor mijn kaarten nog zegels GEVONDEN en die hadden ze erop geplakt. Nou dat vond ik nog eens aardig.  

En zo gingen wij op vaderdag naar de Efteling. We waren in de veronderstelling dat het dan misschien iets rustiger zou zijn. Als we er dan haast zijn en de weg naar de Efteling in draaien staat er toch een file. Als we dan stapvoets bij de parkeerplaats aangekomen zijn en een parkeerplek toegewezen hebben gekregen kunnen we eindelijk naar de ingang. En daar is het toch een partij druk en allemaal met Appie Happie kaartjes. Iemand had me verteld dat we eerder naar binnen konden met deze kaarten maar ik zag geen aparte ingang. Dus dat eerder binnen zijn konden we wel vergeten. Gelukkig ging het allemaal soepeltjes en waren we toch vrij snel binnen.

Dan zeg Ilse dat ze moet plassen. Ik kijk om me heen maar zie in geen velden of wegen een toilet. Ik zeg tegen haar dat we het maar even bij de mevrouw van de karretjes moeten gaan vragen. Zij verteld me dat het dichtst bij zijnde toilet rechtdoor,over de spoorbaan, dan nog even doorlopen en dan naar rechts is. En ik kijk haar verbijsterd aan. Ik heb de route nogmaals in herhaling opgezegd zodat ik de helft hopelijk niet vergeet. Ondertussen staat er een hippend kind naast me. Dus even de rest verwittigd en het op een lopen gezet. We moesten door een menigte van mensen die allemaal vanaf de kassa`s het park in gingen en dat natuurlijk allemaal op zijn elfendertigst.

In mijn hoofd gaat het van…opzij, opzij, opzij, maak plaats, maak plaats, maak plaats, wij hebben ongelofelijke haast. Ondertussen passeren we de spoorbaan en Ilse word steeds zenuwachtiger. Ik zoek de weg af naar de afslag naar rechts maar kan niets ontdekken. Dan maar zoeken naar een plek waar ik haar gewoon neer kan zetten. Ik kan moeilijk dat kind in de broek laten plassen. En dan in mijn ooghoeken zie ik de afslag. Ik sleur der mee en gelukkig staat er bij het toilet geen rij…we waren tenslotte iedereen voor. En zuchtend gaat ze naar de w.c en zeg tegen me..zo mam dat was net op tijd. Ik doe de deur dicht en laat me tegen de deur vallen. Ja, zeg ik dat was net op tijd en veeg de zweetdruppels van mijn voorhoofd. En nu maar hopen dat ik de rest terug kan vinden. Ik heb alles achtergelaten zo ook mijn telefoon. Maar gelukkig hadden ze de weg ook gevonden en stonden ze buiten op ons te wachten. Omdat we bij de Fata Morgana waren zijn we daar maar gelijk in gegaan in de veronderstelling dat dit leuk zou zijn voor Anne. 

Dat was weer een foute inschatting..ach wat was ze bang. Gelukkig zat ze met mijn moeder in het karretje en kon ze heerlijk wegduiken. En dan naar de Pirana. De wachtrij valt mee en we gaan met 2 banden. En Ilse en Anne vinden het geweldig. Ze zitten echt te schateren van het lachen. Onder ons zijn er toch die aardig verzopen zijn. En in twee-fout krijgen we te horen dat ze nog een keer willen. Maar ja we willen natuurlijk ook nog wel ergens anders in dus we spreken af dat we later op de dag nog een keer gaan. Licht mokkend stemmen ze ermee in.   

De volwassen onder ons willen natuurlijk in de Vliegende Hollander. Met de kinderen gaat dit niet en daarom ga ik samen met mijn moeder en de kinderen de kinder attracties af. Wat ballengooien en touwtje trekken en nog meer van die ongein. Maar wel altijd prijs dus ze zijn helemaal gelukkig. 

En dan na, ik geloof een uur, komen ze uit de vliegende Hollander. En erg kort ritje als je een uur heb staan wachten. Maar hij was geloof ik wel leuk. Dan het Sprookjesbos in. Voor ons wat minder maar zeker Anne vond het leuk en op zijn tijd best eng. Zo ging ze zeer voorzichtig langs een draak en de kabouters zagen er ook wel erg echt uit. Ja, en toen kwamen we ook nog een heks tegen die soep met ogen aan het brouwen was en toen was het helemaal gebeurd. Ik ben haar, de heks, nog nachten tegen gekomen. 

En als alle laatste toch nog een keer in de Pirana. Martin wist precies hoe je niet nat werd en lag dit haarfijn uit. Laat tie nou net zelf onder een waterval komen die zo zijn nek ingaat. Hilariteit alom natuurlijk. 

Na zo`n dag geslenter had ik geen zin meer om mijn kookkunsten te vertonen en daarom leek mij een Chineesje wel erg lekker. En dat op vaderdag..weer een inschattings fout. Moest ik weer een uur wachten. En net als ik denk je vreet je rijst zelf maar op word mijn nummertje omgeroepen. Nou voor mij even geen wachttijden meer. Ik heb het er even mee gehad.  

Als het weer rustig in huis is zitten mijn twee koters samen op de bank. Ilse zeg tegen Anne “Dat was koel hé in de Efteling” Waarop Anne met een brede grijns zegt: “Ja, Ilse en die heks was eng hé” Dan denk ik waar maak ik me toch druk om. Laat iedereen “even op zijn Hollands” de koelere krijgen. Mijn kinderen zijn gezond en een betere familie kan ik niet bedenken. Vrienden die voor ons klaar staan en dan ook nog een te gekke hobby. En die donkere wolken die in het begin van het jaar boven ons huis waren gekomen breken open en de zonnestralen schijnen als nooit te voren. En dat ga ik vooral zo houden.  

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*