Jester`s Jester`s Bulldogs
Bulldogs   

Haast is het alweer zo ver. Ilse wordt alweer 8 jaar oud. We zitten ons suf te verzinnen wat we haar voor der verjaardag moeten geven. Een paar weken geleden heeft ze bij een vriendje met een wii gespeeld en sindsdien kan ze over niets anders meer praten. 
Omdat we er toch al eentje wilde aanschaffen hebben we besloten haar wens in vervulling te laten gaan. We hebben wel met haar afgesproken dat ze alle verjaardag centjes aan mij zou geven en wij de rest erbij zouden leggen. 
Zo proberen we haar wel bij te brengen dat het niet een gewoon verjaardagscadeau is.

Dan komt het volgende. Waar ga ik hem kopen en willen we een omgebouwde of niet. Zo ga ik eens een beetje surfen op de internet en een beetje rondvragen bij vrienden en kennissen. 

Het wordt uiteindelijk “een omgebouwde” die we gaan kopen in Rotterdam. Voor we hem gaan halen bel ik eerst de winkel om te vragen of ze hem op voorraad hebben. Ik krijg een hele uitleg van de goede meneer waarom ze deze niet meer hebben maar wel eentje met een externe harde schijf. Ik denk:” O Nee, daar gaan we weer”. Ik doe zo me best om het allemaal te begrijpen. 
De verkoper wil nog verder gaan in zijn uitleg waarop ik maar snel zeg ”meneer stop maar want wat computers aangaat ben ik super blond”. O.. zeg de goede man en hij gaat over in het nivo van een kind van 4.. en warempel ik begin het een beetje te begrijpen. 
Ik spreek af dat ik er eentje op kom halen en hij noteert mijn gegevens. Hij vraagt of hij mijn mobilenummer mag en ik zeg: “Nee”. Ik besef dat mijn antwoord niet zo aardig klinkt. 
Snel zeg ik, dat het niet is dat hij mijn nummer niet mag, maar dat ik er geen een heb. Of eigenlijk dat ik hem nooit gebruik dus mijn telefoonnummer geven heeft geen zin.

Ik hoor een verbazende O… klinken door te telefoon. Ik zeg nog ‘Ja, ja ze bestaan nog hoor”. En met enige verbazing krijg ik het antwoord dat hij toch echt niet meer zonder zou kunnen. En lachend leg ik de hoorn op de telefoon. Even later gaan we op weg naar Rotterdam. 

En in 1 keer rijden we er heen. We parkeren haast voor de deur en willen bij de meter betalen. Nou, fout want we kunnen alleen maar weer chippen. En natuurlijk hebben we dat niet. Ik weet niet eens hoe het werkt. 
Martin is maar in de auto blijven zitten terwijl ik onze wii ga ophalen. Nog een bekeuring er boven op leek me iets te veel van het goede.
Ik sta in de winkel te wachten op een, naar mijn idee, gigantische doos maar de verkoper komt met een klein doosje aan. Ik denk nog dit gaat niet goed. En ik vraag de goede man herhaaldelijk of alles er wel inzit. Waarop hij uiteindelijk de doos openmaakt en mij laat zien dat dit echt alles is. Hij vraag of ik nog accesoires wil aanschaffen. Nee, zeg ik. Laat ik eerst maar eens kijken of we hem aan krijgen. De man lacht en vraag maar niets meer en met mijn doos verlaat ik de winkel. 

Als Ilse s`morgens wakker word gaan we met z`n allen naar beneden. Ze kijkt verheugd naar het pak op de eettafel. Als ze hem uitpakt is ze helemaal uitgelaten. Wat is ze blij mijn “computernurt in spee”. 

Ik vertel haar dat we er vandaag alleen nog maar naar kijken omdat we met z`n alleen naar het Naturalis gaan. Ilse is weg van dino`s en in de herfstvakantie hebben ze hier een thema week over dinosauriŽrs. En zo vertrekken we naar Den Haag.

Na een klein uurtje staan we voor Naturalis en vragen we ons af waar we moeten parkeren. Op de parkeerplaats die er bij hoort kunnen ongeveer 30 auto`s en die staat natuurlijk al vol. We gaan daarom op zoek naar een plekje wat nog niet zo simpel blijk te zijn. Langzaam zie ik iemand naast mij rode plekken in zijn nek krijgen en dat is geen goed teken. Ik attendeer hem nog even op het bord wat voor de slagboom van de parkeerplaats staat. Ik zie nog net dat er op staat waar je kunt parkeren als deze parkeerplaats vol is. Maar ja..als je er als Niki Lauda voorbij rij kan ik het ook niet lezen. Nu zie ik ook een donderwolk verschijnen dus lijkt het me verstandig als ik mijn mond maar hou. We rijden langs de parkeergarage van een ziekenhuis waarop ik voorstel de auto daar te parkeren. Maar er waren een heleboel redenen om dat niet te doen en ik kijk maar weer eens naar buiten.

Als we dan voor de achtste keer het zelfde rondje gereden hebben en hij vol irritatie zegt dat we maar gelijk naar de Mac Donald moeten gaan is de maat vol. Het wordt toch de garage. Gelukkig hadden we nog een plekje en stond hij toch nog geparkeerd. En konden we eindelijk richting museum gaan. 

Toen we binnen kwamen wist ik gelijk waarom het parkeerprobleem ontstaan was. Half Nederland was naar het museum gegaan. En de hoge pieten van het museum hadden er duidelijk over nagedacht want waar je moest wachten, in de rij voor de kassa, was ook de winkel. Ik heb nog nooit zoveel hebberige kinderen bij elkaar gezien. 

En de kassa moest volgens mij ook nog aangeslingerd worden..ze namen er duidelijk de tijd voor. 

Maar toen we dan eindelijk binnen waren heeft niet alleen Ilse der ogen uitgekeken maar wij ook. De opgezette en nagemaakte dieren zijn echt fantastisch. En je kan het zo gek niet bedenken of het is er. Ilse heeft der hart op kunnen halen met alle verhalen over de dino`s en het skelet wat er stond was helemaal indrukwekkend. Wat een gigantisch ding.

Ze heeft nu een idee hoe groot ze wel konden zijn en we zijn het er over eens.. we zijn blij dat ze niet meer bestaan. Als we een paar uur verder zijn besluiten we dat het mooi geweest is, zeker voor Anne. 

We gaan als laatste nog naar de Mac Donald. Het is tenslotte Ilse der dag. De kids willen natuurlijk een Happy Meal, vooral voor het cadeautje. En wij zitten met z`n alleen aan een kleffe hamburger en koude frietjes. Hmmm heerlijk hoor, Mac Donald.   

Als we dan weer thuis zijn wil ze natuurlijk op haar wii. Martin besluit hem aan te sluiten en neemt bezit van de wii. Ik zie een treurig meisje op de bank zitten die zich afvraagt wanneer zij nou eens mag. 

Na vriendelijk aandringen van mijn kant mag ze eindelijk op haar fel begeerde wii. En met een glimlach kijk ik naar mijn stel die met zijn alleen staan te golfen.

Als de kinderen dan op bed liggen moet ik het toch ook maar eens proberen. En het is leuk, ja ik moet het toe geven. Als Martin dan gaat boxen lig ik echt helemaal in een deuk. Het is werkelijk geen gezicht. Je staat toch als een rand debiel in het niets te slaan. O o ik heb in tijden niet zo gelachen.   

De dag erna vieren we haar verjaardag. En heel braaf geef ze alle ontvangen centjes aan mij. Wat is het toch een lieverd. Ze verteld over het dagje uit en natuurlijk over der cadeau en voor dat ik het weet staat de visite te wiien. Het brengt toch wat te weeg zo`n spel. Maar ze is blij en supertrots op der cadeau en daar gaat het om.  

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*