Jester`s Jester`s Bulldogs
Bulldogs   

Op een avond staat onze buurman op de stoep. In zijn handen houd hij een stapel spelletjes vast. Zo, zegt hij “volgens mij hebben jullie een wii”. Ik zie jullie zo raar doen voor het raam. Ik schiet in de lach en kan het alleen maar beamen. Hij komt binnen en overhandigd mij alle spellen. 

We mogen ze proberen en Ilse word bij het zien van al deze spellen helemaal dol. Nou, de buurman heeft er van af nu een vriendin bij, hij kan niets meer fout doen. En een beetje uitleg voor ons kan ook geen kwaad. En zo waren we allemaal blij verrast met het onaangekondigde bezoekje van onze buurman. 

Volgens zeggen zou ik van de spelletjes die we leuk vinden een kopie kunnen maken. Daarom ga ik maar eens met de externe harde schijf aan de slag. Ik sluit hem aan op mijn computer en probeer dat ding ergens te vinden. Wat me al niet lukt en ik begin alweer te zweten. Ik lees voor de 10de keer de beschrijving door. Als ik doe, wat “ik” denk dat goed is komt de tekst dat de schijf geformeteerd moet worden. Zo snel als ik kan druk ik op het knopje nee. Ik vind het doodeng. Ik presteer het natuurlijk weer om alles van mijn computer te wissen. Maar als derden zeggen dat dit altijd moet omdat je er anders niets op kan zetten, trek ik de stoute schoenen aan. 

Ik koppel de schijf aan en als de vraag gesteld word druk ik op JA. Gespannen kijk ik wat er gebeurd. De computer ontploft niet en ik heb ook nog steeds beeld. Pfff..wat een mazzel. Mijn vader had ook wel door dat het niets ging worden en daarom kwam hij met de metro naar me toe, om me te helpen. Ik sla een zucht van verlichting. Als we samen weer aan de slag gaan moeten we in een programma het station E selecteren. En die is dus nergens meer te vinden. 

Nu zitten er 2 mensen met een groot vraagteken naar de computer te staren. Mijn vader besluit daarop zijn vrij reizen weer aan te spreken en met mijn harde schijf onder zijn arm, neemt hij weer de metro richting Rotterdam. 

Gelukkig werd hij goed geholpen en bleek dat ik niets met mijn schijf op de computer had moeten doen maar via de wii. Ze hebben het gelukkig goed gekregen maar dat heb wel een uurtje geduurd. 
Me vader was zo laat thuis dat mijn moeder haast opsporing verzocht had gebeld. Maar hopelijk is het nu opgelost en ga ik s`avonds rustig slapen, dromend over een wii die precies doet wat ik zeg.

Dan word ik wakker van het gepiep van een vrachtwagen. Het is 3 uur en op dit uur kan het onmogelijk een vrachtwagen zijn. Ik ga mijn bed uit en doe het rolgordijn omhoog. Ik zie in de ruiten van de huizen achter ons vlammen. Martin word wakker van mij en ik zeg: “Er is weer brand in de Zwette”. Ik hoor alleen maar “O” en ik loop naar Ilse der kamer om uit haar raam de straat in te kunnen kijken. 

Ik schik me rot. Vlammen komen boven de huizen uit. Er staan al brandweerauto`s, een ambulance en een politieauto`s. Ik rits kleren van de kapstok en kleed me zo goed mogelijk aan. Mar vraagt nog “wat ga je doen” op een toon van doe niet zo gek en een diep gesnurk volgt.  

Zo zacht mogelijk ga ik naar buiten en gelijktijdig komen mijn buurtjes ook naar buiten. We lopen gezamenlijk op naar de brand. Er is weer brand gestichten nu is het een aanbouw/ garage met daaraan nog duivenhokken. 

De nacht ervoor en ongeveer 3 maanden geleden waren er ook al auto`s in de brand gestoken. De laatste zelfs bij ons in de straat. Nu het zo dicht bij komt word het eng. Ik probeer er verder maar niet over na te denken. Heel de straat is ondertussen buiten en ik bedenk me dat we elkaar zo nooit tegenkomen. 

Mensen in ochtendjassen, pantoffels aan en ontploft haar, kortom zo uit bed gestapt. De vlammen blijven maar komen en ondertussen komt er ook nog een hoogwerker om te blussen. 

Ik kijk naar de waterstralen die ze rondspuiten en wat een partij water komt er dan voorbij. Als de buren geen brandschade hebben dan zeker wel waterschade. Er vlieg 1 duif weg. 1 duif heeft het maar overleefd..1 van de 126. Echt vreselijk. Deze mensen moeten net zoveel om hun duiven geven als wij om onze honden. Je moet er toch niet aan denken dat…Nee, ik wil er niet eens aan denken. 

En ik vraag me echt af hoe de geest van een pyromaan werkt. Hoe kan hij het vuur zo adoreren boven het leed wat hij mensen aandoet. Ik kan het echt niet begrijpen.

De volgende ochtend is pas de gaos te zien en een vreselijke geur hangt in onze straat. Iedereen heeft het erover en de nodige ramptoerisme komt door onze, normaal toch, rustige straat. Maar ondanks de spanning die te voelen is gaat ons leven toch gewoon verder. 

Als ik `s avonds met mijn “grootste hobby” strijken bezig ben zie ik ineens met een noodgang de politie de straat in rijden. Kort daarop staat de buurman te gebaren dat het alweer raak is. En nu is het gewoon `s avonds. 

Heel de straat rukt weer uit en er blijkt in een tuin alweer brand te zijn. Voor de 2de keer in 24 uur staat onze straat weer vol met brandweerauto`s, politieauto`s en wat al niet meer. 

En nu krijg ik het echt benauwd en met mij meerdere mensen. Je gaat denken wat moet ik doen. In kamer`s licht laten branden of gewoon niet naar bed gaan maar dat hou je natuurlijk ook niet vol. Gelukkig word er later op de avond een verdachte aangehouden. Notabene iemand die in de straat woont. En waar ze van vermoeden dat hij de boel bij zichzelf en bij de buren in de brand heeft gezet. Ongelooflijk toch…wat heeft deze wereld toch een rare kostgangers.  

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*