Jester`s Jesters Bulldogs
Bulldogs   

Als Ilse op de wii een spelletje wil opstarten slaat mijn beeldbuis weer op blauw beeld. Met enige ergernis kijk ik naar het scherm en besluit de winkel maar eens te e-mailen. Al heel snel krijg ik antwoordt op mijn vraag. Om van het blauwe beeld verlost te zijn moet ik iets in de instellingen omzetten. En als een origineel programma niet opstart, moet ik dit doen, met een bepaald programma wat op de wii staat. Met als slot zin dat als het me echt niet lukt ik terug moet komen naar de winkel. 
Met mijn uitgeschreven e-mail begeef ik me naar de t.v en onze wii. Dat wat ik om moet om zetten lukt maar het programma waar ze het in de e-mail over hebben kan ik echt niet vinden. Nogmaals ga ik alles af. Gelukkig komt dan net even de buurman iets brengen en bekijkt mijn gekregen e-mail. Als hij op de t.v de onderdelen van de wii bekijkt komt hij met het verlossende antwoord. Het programma staat er gewoon niet op. 
Wat ben ik blij. Gelukkig ben ik toch niet zo blond en langzaam, na al die weken, kleurt mijn haar, voor mijn gevoel weer naar bruin. 

Dat wordt dus terug naar de winkel. Mijn buurman zegt me dat hij de dag erop vrij is en dat hij best met me mee wil gaan. Dat pak ik met beide handen aan. Wand niets is zo vervelend als dat je over dingen moet praten waar je absoluut geen verstand van heb. En zo gaan we de volgende dag op stap naar Rotterdam. Als we er zijn, zet ik mijn wii op de toonbank en probeer zo goed mogelijk uit te leggen wat er aan de hand is. Hij lijkt me te begrijpen en neemt hem mee naar achteren. 
Na toch wel drie kwartier komt hij terug en steekt van wal met enige uitleg. Ik begreep dat ze het programma er op gezet hadden en dat het nu opgelost moest zijn. De goede man kijkt me aan en vraagt of ik het begrepen heb en ik kijk naar mijn buurman. Ik vraag hem of alles duidelijk is en hij antwoord “Ja hoor”. Ik lach eens vriendelijk en zeg tegen de meneer dat het dan wel goed komt.

Thuis aangekomen test ik hem gelijk uit en JA HOOR HIJ DOET HET. Wat een geluk dan hebben we dat ook weer gehad en kan ik het hoofdstuk wii eindelijk afsluiten. 

Op de dag dat we naar de Winner gaan worden we s`nachts wakker door de wekker. Martin vraagt: “Es, waarom gaan we eigenlijk”. Ik weet dat we het nog nooit goed gedaan hebben op de winner maar ik lach en gebaar dat hij eruit moet komen. 

Na een uurtje zitten we in de auto op weg naar de RAI. Als we de rijksweg afslaan naar de RAI staan we haast gelijk in de file. We besluiten om maar de parkeergarage in te rijden om daar te parkeren. Martin slaat af om de afslag naar de parkeergarage te kunnen nemen maar het kruispunt is volledig vastgezet. Als mijn man toch ergens een hekel aan heeft is dit het wel. Hij begint dan ook te schelden en te gebaren naar de auto`s die de boel vast zetten. En ik zit weer sussend in de auto. Gelukkig kunnen er wat auto`s doorrijden en laten ze ons erlangs. “Pfff”denk ik en dat s`morgens vroeg en dan zijn we nog niet eens binnen. 

In de parkeergarage zoeken we een plekje waar we de auto met een schoenlepel inzetten. We halen heel ons hebben en houwen eruit en zoeken de uitgang naar de RAI. Als we een stukje gelopen hebben komen we bij een lift waar 1 persoon met zijn karretje in past. En er staat toch een rij. Martin zegt “er moet een andere manier zijn, dit gaat niet werken”. Nou die andere manier was er hoor, gewoon lopen. 
We hadden de auto op een van de onderste lagen moeten parkeren en daarom moesten we holletje op. En alle viervoeters moesten dit stuk ook lopen en dus lag er hier en daar een hoop. Nu kunnen wij daar nog overheen springen maar met een karretje wordt dat toch lastig. We hebben zo goed mogelijk getracht om het karretje zo veel mogelijk zig zagend naar boven te rijden. Toen we haast boven waren stond er een verkeersregelaar die ons lachend mededeelde dat we er haast waren. En waarom geloof ik dat dan niet he..het was gewoon leedvermaak.
Hij had voor de helft gelijk. We waren bij de uitgang van de parkeergarage maar moesten buiten nog een aardig stuk lopen naar de ingang van de RAI. Wat een gedoe en als we dan bij de ingang staan en er word achterloos een sigaret naar achter gegooid zo op mijn hond heb ik het gehad.

Tierend vraag ik of hij niet uit zijn doppen kan kijken. Het was een ondoordachte actie en het schaamrood staat op zijn kaken. Maar mijn lontje is toch wel naar het eindpunt gedaald. We kijken in de catalogus waar we moeten zijn en begeven ons naar de ring waar de bullen deze dag gekeurd zullen worden. We hebben een plekje gevonden en waren gelukkig niet de enigste die aan het klagen waren. Geheel tot rust gekomen zit ik langs de ring als de keuring gaat beginnen. De keurmeester is vandaag Mr. O. Germudsson en hij heeft 71 bullen te keuren. 

Naast mij neemt mijn naamgenoot plaats en samen bekijken we zijn eerst keuring. Daar kunnen we ons in vinden maar dat was niet zo moeilijk. Een blinde had deze hond nog uitgekozen. 
Als hij de volgende groep kwalificeert worden we toch al wat voorzichtig. We zijn dan ook in volle afwachting wat hij doet bij de volgende groep reuen. Als ik zie wat hij plaatst, met hier en daar een uitzondering, word ik echt niet goed. 

Ik besluit maar mijn catalogus in mijn tas te doen en mijn dag maar anders te besteden. En samen met mijn naamgenoot hebben we heel de dag zitten kletsen. En dat is ook wel eens leuk moet ik zeggen. We zijn er achter gekomen dat we best veel overeenkomsten hebben. Of dit dan komt omdat we de zelfde geboortedatum hebben laten we maar in het midden. 
Veel foto`s zijn er dus ook niet gemaakt. Hebben we geen tijd voor gehad. 

Aan het einde van de dag bleken meerder mensen de keuring niet echt gevolgd te hebben. Zoveel mensen met de zelfde gedachte dat zegt toch wel genoeg. Gelukkig behaald Molly nog de kwalificatie 4U. Ik heb echt zitten zweten. 

Ik gun iedereen zijn behaalde resultaat maar de keuring vond ik dramatisch. Maar goed we doen het er maar mee. 

Als het tijd is om naar huis te gaan pakken we alles weer in. En met ons karretje begeven we ons weer richting de parkeergarage. En nu is het gewoon echt vies. Er valt gewoon niet meer over de hopen heen te springen en ik word er kotsmisselijk van. 

Als we thuis komen ontsmetten we eerst onszelf, Molly en daarna onze spullen. En we zijn er uit...volgend jaar slapen we op de dag van de winner gewoon uit. Het was toch niet zo`n slecht idee van mijn wederhelft.

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*