Jester`s Engelse Bulldag
Bulldogs   

`S Morgens als we met Kristel en Molly in de auto zitten stelt Martin de Tom-Tom in en gaan op weg naar Brussel. Als we in BelgiŰ richting Brussel rijden zie ik helemaal geen bord "EXPO" voorbijkomen. Ik vraag me af of we wel goed gaan. Als de Tom-Tom dan met met een vriendelijke stem zegt dat de bestemming bereikt is staan we in de stad Brussel. We kijken om ons heen en ik denk, " O..O..dit gaat niet goed". 
Het zweet breekt me uit want ik weet uit ervaring dat als je in BelgiŰ de weg kwijt bent je een probleem heb. We draaien de auto en hopelijk rijden we de goede weg weer terug. Ik zoek op de inschrijfpapieren of ik iets van een adres kan ontdekken. Maar nee daar staat helaas niets want ons verder kan helpen. Op een bord "EXPO" gefocust tuur ik naar buiten. Als we enige tijd doelloos rondgereden hebben zet Martin de auto moedeloos langs de kant en zegt," Es ik weet het ook niet meer". OkÚ, denk ik. We moeten het over een andere boeg gaan gooien. 

Ik kijk op mijn horloge en vind dat ik wel mijn ouders uit bed kan bellen. Ik pak mijn telefoon en Martin fronst even zijn voorhoofd. Ik leg uit wat ik ga doen. Hopelijk kan mijn vader op het internet iets vinden wat ons verder kan helpen. Als ik contact krijg hoor ik een slaperige stem zeggen: ‘Met Rom’. Ik probeer heel het verhaal zo goed mogelijk uit te leggen en zeg dat ik hem straks weer terug bel. 

Martin is weer gaan rijden en in mijn ooghoek zie ik een bord met “EXPO” voorbij schieten. Vol van opluchting roep ik “Ja, daar is een bord”. We keren om en volgen de weg zoekend naar een volgend bord. Het lijkt wel spoorzoeken. 

Ik roep ┤Kijk daar is dat kunstwerk met al die ballen┤. Mar kijkt me kant op en zegt vol spot:  Ja, hoor een kunst werk met ballen. Dat heet het Atomium┤ Nou, dat zal wel voor mij zijn het een aantal ballen aan mikadostokjes┤. We hebben een discussie over ballen op stokjes en ik denk waar gaat het over. 
Als we dan ondertussen de weg inrijden naar de EXPO, rijden we gelijk een file in. En dat op dit uur. Wat is er in vredesnaam aan de hand. We sluiten aan en een uur later staan we voor een stoplicht. Vol ongeloof kijken we elkaar aan. Een uur voor een stoplicht. Hadden ze geen verkeersregelaars neer kunnen zetten. Echt weer iets voor ons buurlandje. Ik kruis mijn vingers en hoop dat we nog een parkeerplek kunnen vinden. 
Een zogenaamde parkeerwacht wil dat we de auto dusdanig parkeren dat de auto achter ons niet meer weg kan. Hier gaan we dus echt niet parkeren. Als we verder rijden kijkt hij ons ge´rriteerd na. Nou, hij doet maar. Gelukkig vinden we in een uithoek van het terrein nog een plekje. Helemaal vrij van alles. OkÚ, dit wordt hem en Mar parkeert onze auto. We laden uit en beginnen aan onze wandeling richting de EXPO.

Gelukkig gaat het binnen komen zonder problemen en als alles uitgestald is ga ik onderuit gezakt zitten. Pff…we zijn op tijd. Ik had vanochtend zo mijn twijfels of we het wel zouden gaan redden. 

Ik zie dat we een bon hebben voor een ontbijt en als een echte Hollander ga ik op zoek naar mijn gratis ontbijtje. Als ik in de volgende hal aankom zie ik iets van een ontbijtstand. Ik loop er heen en ook hier sluit ik weer in een rij aan. Als ik na enige tijd aan de beurt ben is de koffie op. 
De mevrouw vraagt vriendelijk of ik even wil wachten en ondertussen krijg ik een croissant overhandigd. Eindelijk is de koffie doorgelopen en ze geeft me een beker. Ik vind dat ik er wel 2 verdiend heb en ik vraag haar vriendelijk nog een beker. Die ze me ook zonder bonnetje gewoon geeft. Met mijn ontbijtje en mijn hete koffie loop ik zo snel mogelijk weer terug naar onze plek. 

Als ik me weer in mijn stoel genesteld heb neem ik een slok van mijn koffie en op dat moment springt me haar overeind en heb ik kikker ogen. Ik sla nog net niet groen uit. Maar als ik nog niet wakker was, dan was ik dat nu wel en ik vraag me af, of ik de eerste drie dagen de slaap nog wel kan vatten. 

Tegen de tijd dat de keuring gaat beginnen ga ik langs de ring zitten. Vandaag keurt mevrouw P. J. Hauck(U.S.A) 72 bulldoggen. Wij hebben deze mevrouw nog nooit zien keuren en ik ben erg benieuwd hoe zij haar keuring zal verrichten. 

Als de eerste groep reuen in de ring staat is ze van alles aan het veranderen. Ik zie mensen vertwijfeld naar haar kijken en zich afvragen wat ze nu eigenlijk wil. Ze wil een gedeelte of heel de groep op het oranje tapijt. Ik denk; dat is leuk. Zo zie ik de honden goed en kennelijk hecht ze waarde aan het zij aanzicht. 

Als ze bezig is bekijkt en betast ze de honden aan alle kanten. Ik ben verheugd over dat wat ik zie. Als ze na een lange keuring, dat wel, eindelijk de 4 honden plaatst ben ik verbaasd over haar plaatsingen. Ik denk; OkÚ, kan gebeuren. 

Ik volg in spanning de tweede groep honden. En eigenlijk geld nu het zelfde. Hoe ze keurt en de honden die ze plaatst, kan ik niet rijmen met elkaar. En ik krijg alweer zo`n vervelend onderbuik gevoel. En als in de loop van de dag dan ook nog blijkt dat er wel heel veel gewonnen word in een bepaalde hoek, riekt het naar Russische steekpenningen. 

Ik ben blij dat kristel toch nog het RES CAC/IB heeft gekregen. Het had zomaar anders kunnen lopen. 

Het zorgde wel voor commotie. Als we druk in gesprek zijn worden we geroepen door een meneer die aan de schrijftafel zit. Martin pakt het keurrapport aan en gaat druk verder met zijn gesprek. Tja..als hij dan op zijn praatstoel zit is er ook geen vinger meer tussen te krijgen. Ergens tussen het gesprek door zegt hij tegen mij dat ik nog even het keurrapport van Kristel moet ophalen. Ik sluit me aan bij de tafel waar ze uitgereikt worden en wacht geduldig op me buurt. Ik overhandig het nummer en zonder naar het nummer te kijken, zeg meneer tegen mij, dat hij het keurrapport net al aan ons gegeven heeft. Ik hoor hem aan en vraag of hij het zeker weet omdat we nog een hond bij ons hebben. 

Hij gaat over in een onvriendelijke toon en zeg dat hij net heel de tijd had staan roepen, dat mijn man het zo druk had met praten en daardoor geen tijd had om het keurrapport aan te pakken. Ik ben verbouwereerd en denk wat is dit… Ik zeg dat ik het even na gaat kijken maar dat ik zeker nog even terug kom. 

Als ik naar mijn spullen loop stijgt mijn bloeddruk naar ongekende hoogte. Deze meneer heeft het gepresteerd om mij na ongeveer 13 jaar op show rond te hebben gelopen, mij voor het eerst boos te krijgen. 

Met mijn andere deelnemersnummer ga ik weer richting tafel. Ik overhandig het goede nummer en vertel hem dat het nummer inderdaad niet klopte, maar vertel hem ook, dat ik op deze manier niet door hem aangesproken wenst te worden. Hij kijkt me iets wat verbaast aan en begint in heb Belgisch tegen mij te tieren.
Heel rustig vertel ik hem dat als hij dit werk niet leuk vind, hij zich niet voor de schrijftafel moet opgeven en dat ik zijn gedrag ronduit asociaal vind.En ik vind het zo knap van mezelf dat ik zo rustig blijf wand het liefst had ik hem achter zijn tafel vandaan getrokken.
Maar dat wil ik niet en met een hoofd wat waarschijnlijk op ontploffen sta loop ik terug naar mijn spullen. Gelukkig is het al zo laat dat we naar buiten mogen en gaan we lekker op huis aan. 

Later als we samen in de auto, van een zak treets zitten te snoepen, laten we de dag nog eens passeren. Mar moet lachen omdat ik nog steeds opgewonden raakt als ik weer aan die hele vervelende man denkt. En samen lachen we ook als we denken aan me vader, die al vroeg, het internet af zat te zoeken naar iets waar hij helemaal niet in thuis is. 

We zijn het er allebei over eens..We hadden vandaag duidelijk onze dag niet. Thuis worden we hartelijk ontvangen. Mijn meiden roepen" en Ma heb je nog wat meegemaakt…

Nou, zeg ik ga maar zitten dan ga ik jullie een verhaal vertellen ". Er waren eens een man en een vrouw die op weg gingen met een TOM TOM en niet aankwamen daar waar ze moesten zijn. Tja, hoe zou dat nou aflopen.

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*