Jester`s
Bulldogs  

Na de afgelopen show hebben we besloten om Molly en Mindy mee naar Antwerpen te nemen. Toen we thuis kwamen uit Goes hadden onze meiden pups gezellig met elkaar gespeelt en Mindy der hoofd lag behoorlijk open. Maar ook omdat er in ons dorp niet veel te beleven valt. Je komt er 4 auto`s, 6 honden en een paardenkop tegen.

S`ochtends laden we Lizzy en de pups in de auto en gaan op weg met een Tom Tom, die het niet doet, omdat we nergens op de papieren een adres kunnen vinden. Het is niet dat we Antwerpen niet weten te vinden maar je moet hem zo nu en dan toch een keer gebruiken maar na 10 minuten hebben we hem maar weer opgeborgen. 

Aangekomen in Antwerpen gaan we parkeren en dat is echt een ramp. Bij het uitladen staan zowel wij, als onze spullen, op de rijbaan en komen er steeds auto`s voorbij, die de vouwen uit je broek rijden. Ik vind het levensgevaarlijk. Het enige positieve is dat het niets kost maar daar heb je dan ook alles mee gezegd. 

En dan sluiten we weer achter in de rij aan met ons hele hebben en houwen. Gelukkig hebben we dit keer goed weer en staan we met gezellige mensen. Dat scheelt een stuk. De pups bekijken vanuit de bench alle mensen met hun honden, die er heel anders uitzien dan al die snurkers thuis en ook nog eens een ander blaf geluid voortbrengen. Ze hebben het er maar druk mee. 

Als we binnen zijn gekomen kijk ik in de catalogus in welke hal de bullen zitten. Ik dacht te lezen dat de bullen in zaal 4 zaten en we lopen daar naar toe. Dat was nog een aardig stukje omdat we in hal 1 waren binnen gekomen. Toen we in de hal stonden konden we geen bull ontdekken en Martin zegt tegen mij „Es heb je wel goed gekeken” en ik krijg zo`n vermoeden van niet. 

Ik kijk nog maar eens en zie dat we gewoon in hal 1 hadden moeten zijn. We gaan weer met ons hele hebben en houwen terug naar hal 1, en wie Martin wat beter kan weet ongeveer wel, hoe hij daar gelopen heeft. Ik heb maar even wijs me mond gehouden.  Toen we dan eindelijk op de goede plek aangekomen waren, werd ons door een Belgische dame vriendelijk toch dringend verzocht daar weg te gaan. Ze wilde deze plek vrij houden voor haar vrienden met hun honden. En ik denk .O nee niet nu…Martin verteld haar heel vriendelijke maar met een geÔrriteerde ondertoon dat ze dikke pech heeft en dat het zo niet werkt. Ze begint in het Belgisch met flinke gebaren op ons te schelden en hij zegt alleen maar „ Mevrouw u kunt ervan denken en zeggen wat u wilt maar het interesseert me niet. Ik zit hier en blijf hier. Als uw vrienden bij u willen zitten moeten ze ook maar om 8 uur binnen komen, net als wij. U kunt heel de zaal wel vrij houden.” Ze scheldt nog even verder en ik hoor alleen nog maar, het zijn altijd die Nederlanders. Ik zit vol verbazing in mijn stoel omdat hij zo rustig bleef en we zitten verder heel de dag ingesloten tussen de sharpei`s. Het blijken gelukkig geen vervelende honden te zijn.   Als alle rust is wedergekeerd ga ik op zoek naar koffie.

In een andere hal kon je volop eten en drinken kopen, waaronder koffie. Eerst moest ik muntjes halen waar ik al in een Belgische spraakverwarring belande maar toen ik de koffie besteld had, en die voor me kreeg, stond ik pas echt wazig naar de bardame te kijken. Ik heb haar vriendelijk gevraagd wat ik hiermee moest. Ze wilden vriendelijk gaan uitleggen waar de suiker, melk en de roerijzers stonden maar dat wist ik wel. Ik kijk haar zo vriendelijk mogelijk aan en wijs naar mijn koffie en zeg tegen haar „ik bedoel hiermee”. De dame schiet in de lach en laat me zien dat er een filter op de beker zit, die als de koffie is doorgelopen, ik eraf moet halen. „Oooo” zeg ik en er gaat een wereld voor me open. En met een bakkie koffie die ons overigens goed smaakte wachten we tot het gaat beginnen.

In BelgiŽ worden er geen keurraporten geschreven en daarom verlopen de keuringen meestal vrij vlot. We hebben de reuen bekeken en nog erg gelachen om een man die uit zijn broek was gescheurd. Hij bleef maar aan zijn broek en jasje trekken zodat het iedereen wel op moest vallen dat er iets niet goed zat. Daarom keek iedereen naar hem, eigenlijk naar z`n kont, en niet naar de hond. Die van mij staat dan weer langs de lijn te fluiten en vind het jammer dat John en Dre er niet bij zijn. Dan hadden we volgens hem pas echt kunnen lachen en ik geloof hem gelijk.

Dan zijn Martin en Lizzy aan de beurt en ze doet het goed. Mar moet ook weer aan een nieuwe hond wennen, maar ondanks dat gaat het showen hem goed af, maar helaas het word niets. Aan mijn tweetal heeft het zeker niet gelegen. 
Waaraan dan wel dat weten we niet, omdat je niet in een keurrapport terug kunt lezen wat de keurmeester wel of niet goed vond aan de hond. 

Dan gaan we maar eens rond lopen met Molly en Mindy. En wat een bekijks je dan heb echt niet normaal. Ze hebben dan ook over het nodige aai en knuffel werk niets te klagen gehad. En ze hielden zich echt goed. Ze waren totaal niet zenuwachtig of zo en daar zijn we blij om. Er kwam een vrouw met een heel verhaal over haar eigen bulldog waar ik echt niets van begreep. Toen ze klaar was heb ik haar vriendelijk gevraagd het verhaal nog een keer in het Nederlands te vertellen omdat ik er niets van begrepen had. Dat heeft ze ook geprobeerd maar soms kon ik er geen touw aan vast knopen en heb ik maar even naar haar geglimlacht. 

Zo ongeveer tegen twee uur zagen we mensen met hun honden, tassen en stoelen voorbij komen en… ze kwamen niet meer terug. Over het algemeen betekend dit dat er ergens een deur is open gemaakt waardoor je naar buiten kan. Dat is natuurlijk altijd het geval dat je door een deur naar buiten kan alleen ben je op een hondenshow verplicht om tot 15.00 of later te blijven. Er staat ook meestal iemand bij de deur om je weer weg te sturen. Nu was dat niet het geval en we hebben alles ingepakt en zijn snel weg gegaan.

In de auto ben ik door het gesnurk van Molly en Mindy alles nog maar eens aan de binnenkant van mijn ogen gaan bekijken en ben ik tot de conclusie gekomen dat als we een hond hadden gehad met minder of geen front we het waarschijnlijk beter gedaan hadden. 

Maar gelukkig heeft Lizzy wel een front en ben ik reuze blij met haar wat een ander er ook van vinden mag. De volgende keer gaan we met Molly en Mindy naar de familiedag van de Engelse Bulldog Club en daar kijk ik al weer helemaal naar uit. Ik ben ze wel aan het trainen voor de show maar luisteren, doen ze dus gewoon niet. Dat wordt dus lachen en ik ben heel benieuwd hoe het ze zal vergaan.  

*Terug naar Jester`s Bulldogs** Terug naar de startpagina**Terug naar ons blog*